€ 31.135 103.8%
from € 30.000
Still 43 day(s)

Share page on:

Mijn naam is Kim van Dijk, 37 jaar en gelukkig getrouwd met Bram van Dijk. Ik ben mama van 2 prachtige lieve kinderen: Pien en Klaas van 7 en 4 jaar.  Samen leefden wij een gelukkig leven tot eind augustus 2018. Daarna stond opeens heel ons leven op zijn kop:


Het begon met hoofdpijn. Nu heb ik wel vaker migraine maar dit was anders. Dit was zo hevig dat ik na overleg met de huisarts naar het ziekenhuis ben gegaan. Ondanks heel wat onderzoeken konden ze niets vinden en na een paar dagen ben ik weer naar huis gestuurd. Helaas werd de pijn niet minder en stuurde de huisarts me de volgende dag weer terug naar het ziekenhuis. Na onderzoeken, die toen direct werden gedaan, kwam de conclusie hersenvliesonsteking. Het ging over de virale versie, dus met de juiste medicatie maar wel met verblijf in het ziekenhuis zou ik binnen enkele weken weer opgeknapt zijn.


Helaas verslechterde mijn toestand met de uren, de druk in mijn hersenen werd zo groot dat ik die nacht in een coma raakte. De artsen stonden voor een raadsel en hadden geen idee waar dit vandaan kwam. Na verder onderzoek bleek ook dat niet mijn hersenvlies ontstoken was maar de hersenen zelf, inclusief de hersenstam. De ontsteking was ook niet ontstaan door een virus of een bacterie maar door een probleem in mijn auto-immuunsysteem. Met man en macht werd geprobeerd om de ontsteking en de druk in het hersenvocht onder controle te krijgen.


Gelukkig ontwaak ik na een paar dagen weer uit mijn coma. Het enige waar ik toen aan dacht was:"Ik ben nog niet klaar hier op deze wereld! Ik wil leven voor mijn man en kinderen."

Na enkele dagen word ik verplaatst van de intensive care naar de “gewone” afdeling. Dit lijkt in eerste instantie goed te gaan maar helaas was dat van korte duur. Weer beland ik op de intensive care en omdat de artsen in Geldrop en Rotterdam geen verdere behandeling weten is de enige optie nog een plasma-ferese behandeling (het spoelen van mijn bloed). Deze kan plaats vinden in Eindhoven of Rotterdam. Naar Rotterdam dan maar!


Het is wachten op een plekje daar, maar mijn toestand gaat zoveel verder achteruit dat, ook al zou er een plekje zijn, de reis Geldrop – Rotterdam me misschien te veel zou worden.Toch is een overplaatsing nodig en daarom word ik overgebracht naar het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Hier lig ik dus weer aan de beademing en krijg ik weer sondevoeding en lijkt het terug bij af.


Wel wordt hier de plasma-ferese opgestart en dit werpt zijn vruchten af: Het gaat stapje voor stapje wat beter. Alleen de hoofdpijn en de druk van het hersenvocht blijven bestaan. Er wordt besloten om een permanente drain te plaatsen en ook hierdoor gaat het stukje bij beetje beter. Toen ik, enkele dagen later, wakker werd uit mijn tweede coma lag ik nog steeds aan de beademing en was communicatie alleen mogelijk via een letterkaart. Mijn benen deden niets maar verder ging ik klinisch vooruit en leek ik beter te worden.


Helaas bleek er ook een ontsteking in mijn ruggenmerg te zijn ontstaan, deze zit er nu nog en hierdoor heb ik een complete dwarslaesie bij t9 opgelopen. Dit wil zeggen dat ik vanaf mijn navel tot tenen verlamd ben en voortaan rolstoel afhankelijk ben.


Ondanks dat er geen oorzaak is gevonden konden ze mij in het ziekenhuis niet verder helpen en ben ik gaan revalideren in Hoensbroek. In Hoensbroek moest ik leren omgaan met het leven in een rolstoel. Daar heb ik 5 maanden alles gegeven en super hard gewerkt om weer deel te kunnen nemen aan de maatschappij en er weer te kunnen zijn voor (en met) mijn gezin, familie en vrienden.


Natuurlijk was ons huis niet ingericht als rolstoelvriendelijk. Daarom zijn we met de gemeente in gesprek gegaan om te bekijken wat zij konden betekenen in onze wens om ons huis dusdanig aan passen dat ik zelfstandig voor mezelf en kinderen kan zorgen.



De gemeente komt ons tegemoet met een gunstige lening voor de goedkoopste en meest adequate oplossing om deze wens te realiseren. Deze lening hebben we omgezet in een pgb, waar we met behulp van onze familie en vrienden de aanbouw van een slaapkamer en badkamer van kunnen bekostigen. Alleen met een aanbouw van slaapkamer en badkamer zijn we er helaas nog niet.  Om het leven zo “normaal” mogelijk te kunnen leiden zijn er nog een aantal zaken waar geld voor nodig is. Zo zou ik als moeder van 2 jonge kinderen ze ook ontzettend graag zelf boven naar bed willen brengen. Vanwege mijn rompbalans is een traplift hiervoor geen optie. De kans dat ik hier uit val is te groot en daarom is een vaste lift benodigd. De kosten hiervan zijn € 20.000,-


Ook ben ik afhankelijk van een aangepast bed, hier hangt natuurlijk wederom een behoorlijk prijskaartje aan. De kosten hiervan zijn ongeveer € 5000.- Verder is een auto aan laten passen alleen kosteloos als de auto niet ouder is dan 3 jaar en uiteraard een automaat is. Dus sowieso moeten we een automaat aanschaffen en bij voorkeur één die nog niet zo oud is. De geschatte kosten hiervan zijn € 5000,-


Helaas kunnen wij deze bedragen ook niet zomaar uit onze mouw schudden. En daarom vraag ik jullie hulp!


Bovenaan mijn wensenlijst staat de lift. Ik zou het fantastisch vinden en ontzettend waarderen als ik door jullie financiële steun dit zou kunnen realiseren.  Dan is er al een ontzettend grote last van mijn schouders en wordt de stap naar het “normale” leven weer wat kleiner.


Helpen jullie mij mee om figuurlijk weer op eigen benen te kunnen staan?



Voor meer updates zie tabblad updates